Wat heeft IJsland te maken met onze groepsreis naar Bosnië?
Normaal helemaal niets! Maar na maanden voorbereiding, zorgvuldige planning en strakke afspraken met de gemeente Zenica, lijkt de aswolk van de vulkaan opeens letterlijk roet in het eten te gooien!
Even terug in de tijd:
Donderdag 15 april 2010:
de laatste dag voor vertrek, altijd hectisch. Er moet nog zoveel gedaan worden, maar het lijkt allemaal redelijk onder controle, totdat…..
12 uur ’s middags, de stichting telefoon gaat, een van de medereizigers belt, misschien wat laatste vragen over de reis. Maar nee, helaas hebben de twee klussers besloten af te haken op het laatste moment. De stress slaat toe en de wereld vergaat even. Gelukkig kunnen Cokkie en John mij (Suze) helpen de belangrijkste spullen bij de heren op te halen, spullen die mee moeten, en die al klaar stonden om mee te gaan in hun bus. De stress slaat nu ernstig toe, want dit was niet in de beperkte tijd ingecalculeerd.
Eenmaal thuis nam de stress wel wat af, maar het laatste avondmaal kwam verbrand uit de oven en onze eigen honden werden opstandig door de drukte in en om het huis.
Maar goed alles was onder controle, en het kwam allemaal in orde, totdat…..
John belde, of we al hadden gehoord dat er een vulkaan in IJsland zorgde voor ernstige problemen onder het vliegverkeer. Het verbrande eten bleef liggen, want de honger had plaatsgemaakt voor een misselijk gevoel. Dit kon toch niet waar zijn?
Het grootste deel van de groep ging per auto, maar de twee dierenartsen en een assistent (Henny, Carstien en Elisabeth) zouden per vliegtuig gaan.
Er braken spannende momenten aan, die een aantal dagen zouden aanhouden, want de onduidelijkheid nam alleen maar toe.
De heenreis zelf verliep spoedig, iedereen kwam op de afgesproken plek op de afgesproken tijd. Een fantastische groep mensen, allemaal enthousiast en gemotiveerd.
Henny bleek een geannuleerde vlucht te hebben en besloot in de auto te springen. Waanzinnig, want we zagen al enorme beren op de weg verschijnen, zouden we onze streef aantallen nog wel halen? Maar Henny liet ons niet in de steek. Ook hij arriveerde vrijdagavond in Bosnië.
Het eerste weekend waren we in Orasje. De operatiekamer werd goedgevuld. Henny, Renee en Alma uit Nederland, Haris uit Sarajevo, stagelopers Alen uit Travnik, een arts uit Bihac en een arts uit Odzak. Daarnaast assistenten Nedim en Ymke, grote hulp Henriët en Tanja die met man en macht alles in goede banen probeerde te leiden.
Naast de club in de OK waren Cokkie en Winanda meteen aan de slag gegaan in het asiel. Zij zouden de hele week helpen met het verzorgen van de honden zodat Safet en Sheida vakantie konden opnemen. Nicole en Suze deden van alles wat en Fred ging aan de slag met de klussen.
In Orasje zijn alle honden in het asiel geholpen, en wat dieren van buitenaf. In totaal 61 dieren die zijn gesteriliseerd. Een fantastisch aantal!
Op maandag startte het grote sterilisatieproject in Zenica. Nog steeds zonder Carstien en Elisabeth die er vanuit Nederland alles aan deden om nog naar Bosnië te komen. Uiteindelijk is dat gelukt, dinsdagmiddag kwamen ze aan, drie dagen vertraagd maar nog steeds gemotiveerd en heel welkom.
Het sterilisatieproject stond niet op zichzelf, ik ben ook naar 11 scholen geweest. Per klas gemiddeld 50 kinderen mogen toespreken, een behoorlijk aantal dus. We hebben boekjes uitgedeeld en onze les werd heel positief ontvangen door de kinderen en de leraren. Ik had twee topmeiden mee van SAPA, die vertaalden en toelichting gaven over het werk van SAPA. Er was maar 1 school waar het minder lekker liep, dat kwam door een lerares die vol in de aanval ging. Ik was niets waard en moest maar eerst voor de kinderen zorgen en geld geven, probeer dan maar eens kalm te blijven, het is me gelukt, maar de rest van de dag was ik boos, ik kon het niet loslaten en we hebben haar een hoop toegewenst.
Halverwege de week kwamen de vijf Nederlandse studenten langs. Zij studeren journalistiek en zouden in opdracht een filmpje gaan maken over ons werk, foto’s maken en artikelen schrijven. Het was leuk dat ze er waren en dat ik tijdens mijn bezoeken aan de scholen tussendoor ook even lekker Nederlands kon kletsen ipv de hele tijd Engels. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat.
De dagen vlogen voorbij, en het team werkte enorm goed samen. Een grote prestatie, want de omgeving en honden zijn toch totaal anders als de vertrouwde eigen praktijk.
Uiteindelijk zijn er in totaal(Orasje en Zenica) 170 honden en katten gesteriliseerd.
Naast alle sterilisaties zijn er een groot aantal honden medisch verzorgd. Het zijn straathonden en na de pauze die ze krijgen bij het project, waar ze verzorgd worden, moeten ze weer de straat op. Reden genoeg om ze even wat extra te verzorgen en op te lappen. Helaas is er 1 hond ingeslapen toen werd geconstateerd dat ze een ernstige tumor had.
De laatste dag waren ook de benodigde narcosemiddelen op, dus we konden vrijdag afronden om een uur of twaalf en terug naar Orasje.
In Orasje hebben we nog een berg werk verzet met z’n allen. Hier geen welverdiende pauze. Henriet heeft met veel moeite twee hondjes geschoren. Hun vacht was zo dik en helemaal vervilt, het werd hoog tijd dat ze eens flink werden aangepakt. Wat een werk.
Daarnaast is alles nog ontvlooid en een aantal geluksvogels werden voorbereid voor de reis naar NL.
Op de valreep hebben we nog gesproken met Svjetlana. Het rommelt in het asiel, want Svjetlana kan nu door haar gezondheid niet werken, en wij kunnen extra personeel niet veroorloven. De burgemeester zal nu toch echt over de brug moeten komen en verantwoordelijkheid nemen voor het asiel. Het is zwaar om nee te moeten zeggen, maar de kosten voor het voer zijn zo enorm, dat we gewoon echt niet nog meer kunnen doen, al zouden we het heel graag willen.
Zaterdagavond vertrokken we, de reis ging wat langzamer als gehoopt, maar uiteindelijk is iedereen weer veilig aangekomen. De ontvangst bij Bregje en Cees was weer geweldig verzorgd, wat ik begreep was de ontvangst in het noorden bij Marjon ook fantastisch.
Inmiddels is de drukte alweer losgebarsten. Het geduvel begint gelukkig weer van voren af aan, tijd om ons voor te bereiden op aankomende reizen, want we zijn nog lang niet klaar!
Meereizend team en thuisblijvers, dank jullie wel voor al jullie hulp!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten