Gisteren was een belangrijke en spannende dag!
Na veel voorbereiding door stichting dierennood en Nathalie Klinge was de dag van de zwerfdierenconferentie dan eindelijk aangebroken.
De deelnemers waren nogal gevarieerd, van ouwe rotten in stichtingland tot en met mensen die het zwerfdierenprobleem hadden aanschouwd met hun eigen ogen tijdens de vakantie.
Een heel fijn groepje mensen was toch wel een deel van de eigen vrijwilligers die kwamen kijken! Het is leuk gesteund te worden door je eigen cluppie! Dank jullie wel!
De sprekers hadden zich goed voorbereid en de op het laatste moment afgemelde spreker over fondsenwerving werd geweldig vervangen door David Berg van fondsenwerving online. Martin Gaus opende de conferentie met een leuk verhaal over verschillen in cultuur en omgang met dieren.
Eerhard werd ingezet voor de techniek, de microfoontjes, de powerpoints, ze werden allemaal keurig klaargezet.
Onze lezing was de hekkensluiter, we hebben het gehad over het gemiddelde weekje “vakantie”in Bosnië. Suze werd om 15 uur verwacht in de conferentiezaal, een publiek van ongeveer 160 mensen, best spannend. Maar gelukkig werd het goed ontvangen, voor herhaling vatbaar!
Het was een geweldige dag, eindelijk gezichten bij de mensen waar we al tijden mee mailen en bellen. Oude contacten zijn hersteld, en nieuwe contacten gelegd. Alleen dat al is een reden om eens per jaar bij elkaar te komen, volgend jaar weer!
Het enige grote nadeel was dat we veel meer tijd voor iedereen hadden willen hebben. Er waren zoveel mensen die aan het eind van de dag nog even van gedachten wilden wisselen, en jammer genoeg is er dan altijd een tekort aan tijd. Voor iedereen die zich wat verwaarloosd voelden, onze excuses. We spreken jullie graag nog eens achteraf over de inhoud van de presentaties en de eventuele tips die we misschien wel hebben. Ook mensen die graag mee willen naar Bosnie zijn welkom om te mailen! Dat kan naar info@hondenopvang.com
Alle vrijwilligers die de conferentie mogelijk hebben gemaakt worden hartelijk bedankt! We hopen op een vervolg!
zondag 26 september 2010
Verslag van de september trip 2010
(door Tera Pijnacker)
Het moet half juli geweest zijn als ik bij Suze op de thee kom. Verreist na een nacht doorhalen een turbulente vlucht, had ik mijn backpack in de gang gezet en aan de grote tafel aangeschoven. Ik kwam nét terug uit Portugal waar ik in de buurt van Porto aan een castratieproject in een asiel had meegewerkt. De dieren, het werk… het had me zo enthousiast gemaakt voor dergelijke projecten dat ik dus, letterlijk direct na terugkomst, bij stichting SDB aanklopte met de vraag of ik met hún volgende project mee kon.
In dat fijne gesprek met Suze werd me duidelijk dat SDB een andere aanpak hanteert dan de meeste organisaties (vooral in het land zelf oplossen) maar ik kon mij juist nog beter vinden in hun werkwijze. Ook in Portugal had ik gezien dat asielen, hoe goed bedoeld ook, vaak niets meer zijn dan honden-gevangenissen. Voor zwerfdieren, die hun leven lang al de vrijheid van de straat kennen (en zich daar vaak zeer goed kunnen handhaven) is dit een aanpassing waar ze nooit echt mee leren functioneren. (Ik wil hierbij wel op het verschil met Nederlandse asielen wijzen, waar dieren zitten die ooit een baasje hebben gehad en daardoor juist beter af zijn met menselijke zorg en de daarbij komende grenzen en waarbij zij een reële kans op herplaatsing hebben.)
Enfin, Suze wilde me hebben en ook vriendin/studiegenootje Bregje kwam door de keuring. Beide hadden we al wat operatie-ervaring opgedaan in Portugal en dat zou mooi van pas komen!
Weken gingen voorbij voordat 3 september aanbrak en we met 3 auto’s in colonne naar Bosnië togen, een groep geweldige vrijwilligers die tijd, kosten noch moeite sparen voor hun grootste drijfveer: dierenliefde.
Gedurende anderhalve week werkten Bregje en ik, samen met ervaren dierenartsen Tanja en Haris, in afwisselend Orasje en Zenica. Katers en reuen castreren, poezen en teefjes steriliseren, we werden er alsmaar vlotter in en meer bekwaam. Maar ook zieke of gewonde dieren konden altijd terecht en werden geholpen, zoals een hond welke was bewerkt met een mes in een poging het de keel door te snijden. Ons werk werd gemakkelijk gemaakt door assistenten Nedim en Lejla en chef-kliniek Tanja, die overal en altijd het overzicht hield. Zoveel service was even wennen voor Bregje en mij maar al gauw waren we grandioos verwend!
De dagen waren lang, de operaties soms heftig. Ik heb me erg gelukkig geprezen met iemand zo zorgvuldig en scherp als Bregje naast me (we vulden elkaar perfect aan), fijne bekwame dierenartsen als Harrs en Tanja in de buurt (altijd bereid om te helpen), maar bovenal het vooruitzicht van elke avond buikpijn van het lachen door alle grappen die over tafel gingen als het team bij elkaar zat.
Toen ik bij terugkomst in Nederland alleen in de trein van Zaandam naar huis reed, maakte ik het volgende lijstje:
Wat heeft deze week me opgeleverd:
- castratie ervaring
- vertrouwen in mijn eigen handelen als dierenarts in wording
- nieuwe inzichten op het gebied van zwerfhondenproblematiek
- nieuwe idealen
- een geweldige tijd met véél lachen
- 2 kilo (damn čevapi)
- veel geweldige mensen ontmoet en leren kennen.
Negen dagen castratieproject kunnen niet alleen veel veranderen in Bosnië (de aanpak helpt, daar ben ik van overtuigd!), maar ook in je eigen leven. SDB, bedankt hiervoor!
Hieronder Bregje en Tera(rechts) in actie!
Het moet half juli geweest zijn als ik bij Suze op de thee kom. Verreist na een nacht doorhalen een turbulente vlucht, had ik mijn backpack in de gang gezet en aan de grote tafel aangeschoven. Ik kwam nét terug uit Portugal waar ik in de buurt van Porto aan een castratieproject in een asiel had meegewerkt. De dieren, het werk… het had me zo enthousiast gemaakt voor dergelijke projecten dat ik dus, letterlijk direct na terugkomst, bij stichting SDB aanklopte met de vraag of ik met hún volgende project mee kon.
In dat fijne gesprek met Suze werd me duidelijk dat SDB een andere aanpak hanteert dan de meeste organisaties (vooral in het land zelf oplossen) maar ik kon mij juist nog beter vinden in hun werkwijze. Ook in Portugal had ik gezien dat asielen, hoe goed bedoeld ook, vaak niets meer zijn dan honden-gevangenissen. Voor zwerfdieren, die hun leven lang al de vrijheid van de straat kennen (en zich daar vaak zeer goed kunnen handhaven) is dit een aanpassing waar ze nooit echt mee leren functioneren. (Ik wil hierbij wel op het verschil met Nederlandse asielen wijzen, waar dieren zitten die ooit een baasje hebben gehad en daardoor juist beter af zijn met menselijke zorg en de daarbij komende grenzen en waarbij zij een reële kans op herplaatsing hebben.)
Enfin, Suze wilde me hebben en ook vriendin/studiegenootje Bregje kwam door de keuring. Beide hadden we al wat operatie-ervaring opgedaan in Portugal en dat zou mooi van pas komen!
Weken gingen voorbij voordat 3 september aanbrak en we met 3 auto’s in colonne naar Bosnië togen, een groep geweldige vrijwilligers die tijd, kosten noch moeite sparen voor hun grootste drijfveer: dierenliefde.
Gedurende anderhalve week werkten Bregje en ik, samen met ervaren dierenartsen Tanja en Haris, in afwisselend Orasje en Zenica. Katers en reuen castreren, poezen en teefjes steriliseren, we werden er alsmaar vlotter in en meer bekwaam. Maar ook zieke of gewonde dieren konden altijd terecht en werden geholpen, zoals een hond welke was bewerkt met een mes in een poging het de keel door te snijden. Ons werk werd gemakkelijk gemaakt door assistenten Nedim en Lejla en chef-kliniek Tanja, die overal en altijd het overzicht hield. Zoveel service was even wennen voor Bregje en mij maar al gauw waren we grandioos verwend!
De dagen waren lang, de operaties soms heftig. Ik heb me erg gelukkig geprezen met iemand zo zorgvuldig en scherp als Bregje naast me (we vulden elkaar perfect aan), fijne bekwame dierenartsen als Harrs en Tanja in de buurt (altijd bereid om te helpen), maar bovenal het vooruitzicht van elke avond buikpijn van het lachen door alle grappen die over tafel gingen als het team bij elkaar zat.
Toen ik bij terugkomst in Nederland alleen in de trein van Zaandam naar huis reed, maakte ik het volgende lijstje:
Wat heeft deze week me opgeleverd:
- castratie ervaring
- vertrouwen in mijn eigen handelen als dierenarts in wording
- nieuwe inzichten op het gebied van zwerfhondenproblematiek
- nieuwe idealen
- een geweldige tijd met véél lachen
- 2 kilo (damn čevapi)
- veel geweldige mensen ontmoet en leren kennen.
Negen dagen castratieproject kunnen niet alleen veel veranderen in Bosnië (de aanpak helpt, daar ben ik van overtuigd!), maar ook in je eigen leven. SDB, bedankt hiervoor!
Hieronder Bregje en Tera(rechts) in actie!
Verslag van de september trip 2010
Castratieproject in Bosnië - voor iedereen hetzelfde project, maar een ander avontuur.
(door Bregje de Vree)
Mijn verhaal over het castratie- en sterilisatieproject Bosnië begint eigenlijk al eerder dan de rood omcirkelde en met grote letters aangegeven vertrekdatum in mijn agenda: 3 september 2010! Al ver voor deze datum kom ik via Tera (vriendin en studiegenootje) in aanraking met de stichting, start er een mailconversatie over de te gebruiken anesthetica tijdens het project (aangezien opioïden niet ingevoerd mogen worden) en heb ik een ongelooflijk fijn gesprek met Suze, die mij zal "keuren". Toen in dit gesprek de bevestiging kwam dat ik mee kon, ging er vanaf dat moment elke dag door mijn hoofd: "Ik ga naar Bosnië!!!" Dit zinnetje en het gevoel van nieuwsgierigheid, vreugde en spanning werd naar de vertrekdatum toe alleen maar groter, heerlijk.
Donderdag 2 september werd ik in Ommen verwacht om daar te overnachten voor ons vertrek. Veertien honden, twee hele lieve mensen, een super mooi huis en een eigen kamer met badkamer, alles verwelkomde me. Vanwege de zenuwen kwam er niet veel van slapen, maar de wekker, die om 4:15 uur afging, klonk als muziek in de oren: het is vrijdag 3 september, we vertrekken om 5 uur naar Bosnië! Vanaf dat moment ging alles in een sneltreinvaart en zal ik jullie in mijn verslag niet met elke seconde van de dag lastig vallen, maar ik wil wel aangeven dat elke seconde die ik nu weglaat voor mij absoluut genieten en een enorme ervaring was.
Ja, de autorit was lang, maar dan waren we er ook wel echt aan het einde van de dag en had ik meer dan voldoende slaap om, na iedereen kort ontmoet te hebben, een heerlijke nacht in Orašje in te gaan.
De zaterdag komen we aan op het asiel waar we al direct vol blijdschap worden begroet door zeven pups en een moeder, aangezien je bij binnenkomst van het asiel direct in hun hok terecht komt. Een stel heerlijk vrolijke honden loopt lekker te rellen op het speelveld en vraagt een boel aandacht. We maken kennis met de mensen van daar, vele honden en zien voor het eerst onze werkplek. Tja.. het is wel wat anders dan in Nederland, maar het voldoet zeker aan alle eisen voor het kunnen uitvoeren van een goede operatie: tafel (hoog!), stoel (container), assistentie, steriele sets (gekookt op het vuur), anesthetica en dergelijke.
Wij (Tera en ik) beginnen rustig met het meekijken van een castratie bij een teef, uitgevoerd door Haris, hierna begint het echte werk. In het begin is het even wennen en soms erg lastig, maar Tera en ik kunnen altijd op elkaar en op Haris terugvallen als er vragen of moeilijkheden zijn. De dag eindigt heel laat, aangezien een aantal katten niet goed uit de narcose komen. Daarom nemen we drie katten mee naar het huis om ze warm te houden. Eén wat zwakker katje redt het niet tot de nacht. De anderen gelukkig wel, zij slapen bij ons tot zij voldoende warm en wakker zijn. Die nacht slaap ik daarom met een kat op mijn buik die niet continu stil ligt. Ondanks een moeilijke en vermoeiende eerste dag heb ik die nacht een voldaan gevoel en alweer zin om de volgende dag aan de slag te gaan.
De zondag staan er weinig operaties op de planning, maar de operaties die er zijn, zijn erg interessant (onverwachts een kat met een teratoom!) en gaan heel goed. 's Middags vertrekt de castratiegroep naar Zenica, waar de omgeving een wereld van verschil is vergeleken met Orašje. Zoals we in Orašje op containers in een redelijk donker magazijn zaten, zo is er een heel nette en grote operatieruimte in Zenica en zijn er veel vrijwilligers voor het vangen van en voor de nazorg van de zwerfhonden.
Van maandag tot en met donderdag zijn we actief met operaties in Zenica. Naast castraties en sterilisaties zijn er ook de noodzakelijker ingrepen bij dieren die voor castratie op tafel komen (hechten van wonden e.d.), tot aan het geven van de nodige zorg van dieren in nood (een staartamputatie, de verzorging van een hond waarbij een poging was gedaan hem te onthoofden en een pup die waarschijnlijk aangereden was en niet geëuthanaseerd mocht worden…) Tera en ik slapen bij twee hosts waarmee we contact hebben gelegd via het couchsurfnetwerk. Onze hosts wonen nog geen 15 minuten lopen van de praktijk vandaan, toch worden we elke ochtend opgehaald door Tanja: ik voel me wel een beetje verwend zo, haha. We maken lange dagen, maar zorgen dat onze concentratie op pijl blijft door tussendoor even rust te nemen, met de honden bezig te zijn, wat te drinken en de meest heerlijke chickensandwiches van de wereld te eten! Met name in Zenica komt tot uiting dat iedereen zijn taak kent en (belangrijker nog) goed uitvoert, er wordt op elkaar ingespeeld, daardoor verlopen de dagen vlot en prettig.
Naast het feit dat we gedurende de week achter het project staan en heel veel hoogtepunten meemaken, zijn er ook dieptepunten. Wat erg zwaar is zijn de vele abortussen deze week, waarbij bijna voldragen jongen geaborteerd worden en soms zelfs geëuthanaseerd moeten worden. Halverwege de week hebben we een zware tegenslag, bij een teefje is een ligatuur afgeschoten, waardoor zij veel bloed verliest. Tanja (dierenarts) levert werkelijk fantastisch werk af door kalm te blijven en te zoeken naar de locatie van de bloeding, en: gevonden! Het hondje is erg sterk, is 's avonds al goed wakker en loopt de volgende dag alweer druk te doen!
Tegen de tijd dat we donderdag alweer onze laatste operatie hebben, hebben we immens veel geleerd, veel ervaring opgedaan en vooral een heleboel honden en katten kunnen “helpen” en helpen. Elke dag is anders en niet elke dag verloopt even makkelijk, maar aan het eind van de week kijk ik tevreden terug en kan ik met zekerheid zeggen dat we goede kwaliteit hebben geleverd voor de dieren. Naast de operaties is de groep super gezellig! We hebben veel steun en lol aan elkaar, wat erg belangrijk is als je zulke lange dagen maakt.
Teruggekomen in Orašje horen we dat er ontzettend noodweer is geweest. De pups waren zelfs bijna verdronken, aangezien het zo hard had geregend dat het hele hok blank stond. Gelukkig heeft de klusploeg alles uit de kast getrokken om de puppies te redden en ze vervolgens allemaal op te warmen. Dat moet een mooi gezicht zijn geweest, al die grote mannen met die kleine, koude pups op schoot.
Tera en ik ronden onze week af met twee dagen medische rondes, ontvlooien en ontwormen van een groot aantal honden in het asiel. Daarnaast hebben we alle tijd om de pups veel aandacht te geven en worden de honden, die mee naar Nederland mogen, klaargemaakt voor vertrek.
Zaterdagavond om acht uur zijn we allemaal verzameld bij het asiel. De honden die mee naar Nederland mogen, worden opgehaald en in benches gedaan. Aangezien één hond er niets van moet hebben en natuurlijk niet door heeft wat voor baasjes er in Nederland op hem wachten, zijn we genoodzaakt deze hond achter te laten in het asiel. En zo gezegd, zo gedaan, gaan we om negen uur ’s avonds op weg naar ons vertrouwde kikkerlandje, en voor de honden een heel nieuwe omgeving.
Tera en ik zitten bij Rob in de auto (net als de heenweg), dit is heel gezellig (ook al slaap ik toch best wel veel). De reis verloopt voorspoedig en zodra we Nederland in rijden tikt de vertrouwde Nederlandse regen op de ramen en het dak van de auto (lees: het giet!). Het laatste stukje naar Oud Heusden loopt onze auto iets vertraging op (ze zijn ook altijd tegelijk alle wegen aan het omleggen en repareren), maar dit houdt wel in dat het nagenoeg droog is als we aankomen. In Oud Heusden wachten een heleboel mensen, honden en soep ons op.
En dan sta ik daar in de miezerregen en denk ik: “Ik ben naar Bosnië geweest!!! (En ik wil weer terug.)”
Tera, Bregje en Bulka!
(door Bregje de Vree)
Mijn verhaal over het castratie- en sterilisatieproject Bosnië begint eigenlijk al eerder dan de rood omcirkelde en met grote letters aangegeven vertrekdatum in mijn agenda: 3 september 2010! Al ver voor deze datum kom ik via Tera (vriendin en studiegenootje) in aanraking met de stichting, start er een mailconversatie over de te gebruiken anesthetica tijdens het project (aangezien opioïden niet ingevoerd mogen worden) en heb ik een ongelooflijk fijn gesprek met Suze, die mij zal "keuren". Toen in dit gesprek de bevestiging kwam dat ik mee kon, ging er vanaf dat moment elke dag door mijn hoofd: "Ik ga naar Bosnië!!!" Dit zinnetje en het gevoel van nieuwsgierigheid, vreugde en spanning werd naar de vertrekdatum toe alleen maar groter, heerlijk.
Donderdag 2 september werd ik in Ommen verwacht om daar te overnachten voor ons vertrek. Veertien honden, twee hele lieve mensen, een super mooi huis en een eigen kamer met badkamer, alles verwelkomde me. Vanwege de zenuwen kwam er niet veel van slapen, maar de wekker, die om 4:15 uur afging, klonk als muziek in de oren: het is vrijdag 3 september, we vertrekken om 5 uur naar Bosnië! Vanaf dat moment ging alles in een sneltreinvaart en zal ik jullie in mijn verslag niet met elke seconde van de dag lastig vallen, maar ik wil wel aangeven dat elke seconde die ik nu weglaat voor mij absoluut genieten en een enorme ervaring was.
Ja, de autorit was lang, maar dan waren we er ook wel echt aan het einde van de dag en had ik meer dan voldoende slaap om, na iedereen kort ontmoet te hebben, een heerlijke nacht in Orašje in te gaan.
De zaterdag komen we aan op het asiel waar we al direct vol blijdschap worden begroet door zeven pups en een moeder, aangezien je bij binnenkomst van het asiel direct in hun hok terecht komt. Een stel heerlijk vrolijke honden loopt lekker te rellen op het speelveld en vraagt een boel aandacht. We maken kennis met de mensen van daar, vele honden en zien voor het eerst onze werkplek. Tja.. het is wel wat anders dan in Nederland, maar het voldoet zeker aan alle eisen voor het kunnen uitvoeren van een goede operatie: tafel (hoog!), stoel (container), assistentie, steriele sets (gekookt op het vuur), anesthetica en dergelijke.
Wij (Tera en ik) beginnen rustig met het meekijken van een castratie bij een teef, uitgevoerd door Haris, hierna begint het echte werk. In het begin is het even wennen en soms erg lastig, maar Tera en ik kunnen altijd op elkaar en op Haris terugvallen als er vragen of moeilijkheden zijn. De dag eindigt heel laat, aangezien een aantal katten niet goed uit de narcose komen. Daarom nemen we drie katten mee naar het huis om ze warm te houden. Eén wat zwakker katje redt het niet tot de nacht. De anderen gelukkig wel, zij slapen bij ons tot zij voldoende warm en wakker zijn. Die nacht slaap ik daarom met een kat op mijn buik die niet continu stil ligt. Ondanks een moeilijke en vermoeiende eerste dag heb ik die nacht een voldaan gevoel en alweer zin om de volgende dag aan de slag te gaan.
De zondag staan er weinig operaties op de planning, maar de operaties die er zijn, zijn erg interessant (onverwachts een kat met een teratoom!) en gaan heel goed. 's Middags vertrekt de castratiegroep naar Zenica, waar de omgeving een wereld van verschil is vergeleken met Orašje. Zoals we in Orašje op containers in een redelijk donker magazijn zaten, zo is er een heel nette en grote operatieruimte in Zenica en zijn er veel vrijwilligers voor het vangen van en voor de nazorg van de zwerfhonden.
Van maandag tot en met donderdag zijn we actief met operaties in Zenica. Naast castraties en sterilisaties zijn er ook de noodzakelijker ingrepen bij dieren die voor castratie op tafel komen (hechten van wonden e.d.), tot aan het geven van de nodige zorg van dieren in nood (een staartamputatie, de verzorging van een hond waarbij een poging was gedaan hem te onthoofden en een pup die waarschijnlijk aangereden was en niet geëuthanaseerd mocht worden…) Tera en ik slapen bij twee hosts waarmee we contact hebben gelegd via het couchsurfnetwerk. Onze hosts wonen nog geen 15 minuten lopen van de praktijk vandaan, toch worden we elke ochtend opgehaald door Tanja: ik voel me wel een beetje verwend zo, haha. We maken lange dagen, maar zorgen dat onze concentratie op pijl blijft door tussendoor even rust te nemen, met de honden bezig te zijn, wat te drinken en de meest heerlijke chickensandwiches van de wereld te eten! Met name in Zenica komt tot uiting dat iedereen zijn taak kent en (belangrijker nog) goed uitvoert, er wordt op elkaar ingespeeld, daardoor verlopen de dagen vlot en prettig.
Naast het feit dat we gedurende de week achter het project staan en heel veel hoogtepunten meemaken, zijn er ook dieptepunten. Wat erg zwaar is zijn de vele abortussen deze week, waarbij bijna voldragen jongen geaborteerd worden en soms zelfs geëuthanaseerd moeten worden. Halverwege de week hebben we een zware tegenslag, bij een teefje is een ligatuur afgeschoten, waardoor zij veel bloed verliest. Tanja (dierenarts) levert werkelijk fantastisch werk af door kalm te blijven en te zoeken naar de locatie van de bloeding, en: gevonden! Het hondje is erg sterk, is 's avonds al goed wakker en loopt de volgende dag alweer druk te doen!
Tegen de tijd dat we donderdag alweer onze laatste operatie hebben, hebben we immens veel geleerd, veel ervaring opgedaan en vooral een heleboel honden en katten kunnen “helpen” en helpen. Elke dag is anders en niet elke dag verloopt even makkelijk, maar aan het eind van de week kijk ik tevreden terug en kan ik met zekerheid zeggen dat we goede kwaliteit hebben geleverd voor de dieren. Naast de operaties is de groep super gezellig! We hebben veel steun en lol aan elkaar, wat erg belangrijk is als je zulke lange dagen maakt.
Teruggekomen in Orašje horen we dat er ontzettend noodweer is geweest. De pups waren zelfs bijna verdronken, aangezien het zo hard had geregend dat het hele hok blank stond. Gelukkig heeft de klusploeg alles uit de kast getrokken om de puppies te redden en ze vervolgens allemaal op te warmen. Dat moet een mooi gezicht zijn geweest, al die grote mannen met die kleine, koude pups op schoot.
Tera en ik ronden onze week af met twee dagen medische rondes, ontvlooien en ontwormen van een groot aantal honden in het asiel. Daarnaast hebben we alle tijd om de pups veel aandacht te geven en worden de honden, die mee naar Nederland mogen, klaargemaakt voor vertrek.
Zaterdagavond om acht uur zijn we allemaal verzameld bij het asiel. De honden die mee naar Nederland mogen, worden opgehaald en in benches gedaan. Aangezien één hond er niets van moet hebben en natuurlijk niet door heeft wat voor baasjes er in Nederland op hem wachten, zijn we genoodzaakt deze hond achter te laten in het asiel. En zo gezegd, zo gedaan, gaan we om negen uur ’s avonds op weg naar ons vertrouwde kikkerlandje, en voor de honden een heel nieuwe omgeving.
Tera en ik zitten bij Rob in de auto (net als de heenweg), dit is heel gezellig (ook al slaap ik toch best wel veel). De reis verloopt voorspoedig en zodra we Nederland in rijden tikt de vertrouwde Nederlandse regen op de ramen en het dak van de auto (lees: het giet!). Het laatste stukje naar Oud Heusden loopt onze auto iets vertraging op (ze zijn ook altijd tegelijk alle wegen aan het omleggen en repareren), maar dit houdt wel in dat het nagenoeg droog is als we aankomen. In Oud Heusden wachten een heleboel mensen, honden en soep ons op.
En dan sta ik daar in de miezerregen en denk ik: “Ik ben naar Bosnië geweest!!! (En ik wil weer terug.)”
9-09-2010 Uitloopvelden Orasje
Realisatie uitloopvelden Orasje
De afgelopen maanden hebben we geld ingezameld om extra velden aan te leggen voor de honden in Orasje. Het aantal honden is behoorlijk toegenomen in korte tijd en we willen graag dat ze allemaal hun bewegingsruimte houden. Door hele grote velden te splitsen, behouden ze hun speelruimte, maar creëren we voor andere honden de gelegenheid ook buiten te kunnen zijn. Het probleem is namelijk dat je bij een groot aantal honden steeds meer dieren hebt die niet tegelijkertijd naar buiten kunnen. Een heel goed voorbeeld hiervan is dat Micko en Prince op hetzelfde stuk asiel zitten en van dezelfde uitloopruimte gebruik maken. Zij kunnen absoluut niet tegelijk naar buiten. Dat betekent dat een van de twee moet wachten tot de ander klaar is. Door splitsing van de velden voorkom je langere wachttijden.
Het streven was om onderstaande indeling te realiseren.
Echter zijn er door Svjetlana tijdens onze afwezigheid twee extra kennels gebouwd. Deze kennels weerhouden ons er van een veld te maken voor een nieuw samen te stellen groep honden achterin. Een kleine bijstelling dus.
Daarnaast hadden we met de inzameling niet het volledige bedrag binnen en dus waren we genoodzaakt de meest belangrijke velden eerst te doen.
We hebben in plaats van het originele plan onderstaande kunnen realiseren.'
Naast de uitloopvelden is de enorme berg balken gebruikt die er al jaren lag. Deze balken zouden een blokhut zijn, maar ondanks de vele inspanningen van mensen over de hele wereld, werd vastgesteld dat er balken ontbraken, waardoor de beoogde blokhut niet kon worden samengesteld. Om de balken niet nog een winter zonder bestemming te laten liggen, besloten de klussers er prachtige speel/schuilplekken van te maken, een enorm succes!
Een uitgebreid verslag van de klussen volgt zo snel mogelijk!
Een heel mooi resultaat en we zijn supertrots op onze klussers Rob, Fred, John, Eerhard en Cees! Dank namens de hondjes.
Uiteraard zullen wij bij ons eerstvolgende bezoek de situatie opnieuw bekijken.
Wij willen iedereen die een donatie heeft gedaan ten behoeve van de uitloopvelden heel hartelijk danken! Door u hebben een groot aantal honden weer wat extra vrijheid gekregen!
De afgelopen maanden hebben we geld ingezameld om extra velden aan te leggen voor de honden in Orasje. Het aantal honden is behoorlijk toegenomen in korte tijd en we willen graag dat ze allemaal hun bewegingsruimte houden. Door hele grote velden te splitsen, behouden ze hun speelruimte, maar creëren we voor andere honden de gelegenheid ook buiten te kunnen zijn. Het probleem is namelijk dat je bij een groot aantal honden steeds meer dieren hebt die niet tegelijkertijd naar buiten kunnen. Een heel goed voorbeeld hiervan is dat Micko en Prince op hetzelfde stuk asiel zitten en van dezelfde uitloopruimte gebruik maken. Zij kunnen absoluut niet tegelijk naar buiten. Dat betekent dat een van de twee moet wachten tot de ander klaar is. Door splitsing van de velden voorkom je langere wachttijden.
Het streven was om onderstaande indeling te realiseren.
Echter zijn er door Svjetlana tijdens onze afwezigheid twee extra kennels gebouwd. Deze kennels weerhouden ons er van een veld te maken voor een nieuw samen te stellen groep honden achterin. Een kleine bijstelling dus.
Daarnaast hadden we met de inzameling niet het volledige bedrag binnen en dus waren we genoodzaakt de meest belangrijke velden eerst te doen.
We hebben in plaats van het originele plan onderstaande kunnen realiseren.'
Naast de uitloopvelden is de enorme berg balken gebruikt die er al jaren lag. Deze balken zouden een blokhut zijn, maar ondanks de vele inspanningen van mensen over de hele wereld, werd vastgesteld dat er balken ontbraken, waardoor de beoogde blokhut niet kon worden samengesteld. Om de balken niet nog een winter zonder bestemming te laten liggen, besloten de klussers er prachtige speel/schuilplekken van te maken, een enorm succes!
Een uitgebreid verslag van de klussen volgt zo snel mogelijk!
Een heel mooi resultaat en we zijn supertrots op onze klussers Rob, Fred, John, Eerhard en Cees! Dank namens de hondjes.
Uiteraard zullen wij bij ons eerstvolgende bezoek de situatie opnieuw bekijken.
Wij willen iedereen die een donatie heeft gedaan ten behoeve van de uitloopvelden heel hartelijk danken! Door u hebben een groot aantal honden weer wat extra vrijheid gekregen!
14-09-2010 Terug!
Lieve allemaal,
We zijn weer terug!
Wat een reis, wat een hoop werk, en wat is de tijd voorbij gevlogen.
We hadden een geweldig leuk en enthousiast team mee, enorm veel lol gehad tussen de bedrijven door.
In Orasje zijn zoals afgesproken een groot deel van de uitloopvelden gemaakt, en daarnaast zijn ook nog eens schuil/speelplekken gemaakt voor de honden van de incomplete blokhut die er nu al een aantal jaar lag te verpieteren. Het resultaat is werkelijk prachtig en de honden zijn door het dolle!
Het sterilisatieproject heeft geweldige resultaten bereikt. In Orasje en in Zenica zijn heel veel dieren gesteriliseerd. We hadden een hoger aantal in gedachten, maar de enorme hoeveelheid zwangere teven kostten heel veel extra tijd. Daarmee hebben we wel in een klap ontzettend veel dierenleed voorkomen. Want er zijn toch al gauw 125 minder nakomelingen in de aankomende weken door ons ingrijpen. Het lijkt hard, en het stuit veel mensen tegen de borst, maar wij zien de kleintjes liever niet ten tonele verschijnen. Het leven is hard en naar, de toekomst is onzeker en honger en ziekte ligt in het verschiet. Door beëindiging van de zwangerschap geven we de kleintjes rust voordat ze stress hebben gekend.
Hieronder een paar leuke weetjes
aantal dierenartsen(incl in opleiding)
4
aantal assistenten
2
effectief aantal mandagen dierenartsen
17
gemiddeld aantal uren per dag
9
schatting totaal aantal gewerkte uren
153
aantal dieren in totaal geholpen
148
aantal honden in totaal
112
aantal katten in totaal
36
aantal honden gedaan in
orasje
52
zenica
60
aantal katten gedaan in
orasje
20
zenica
16
orasje
teef
38
waarvan zwanger
3
reu
14
kater
2
poes
18
waarvan zwanger
1
zenica
teef
48
waarvan zwanger
14
reu
12
kater
3
poes
13
waarvan zwanger
4
En een grafiek van de aantallen (klik op de afbeelding voor een vergroting van de grafiek).
We zijn erg dankbaar voor ons weergaloze team dit keer, dus even een dank aan alle mensen die zijn meegegaan en de opvanggezinnen die ons weer helpen de hondjes een tweede kans te geven!
Binnenkort een aantal verslagen van de trip!
We zijn weer terug!
Wat een reis, wat een hoop werk, en wat is de tijd voorbij gevlogen.
We hadden een geweldig leuk en enthousiast team mee, enorm veel lol gehad tussen de bedrijven door.
In Orasje zijn zoals afgesproken een groot deel van de uitloopvelden gemaakt, en daarnaast zijn ook nog eens schuil/speelplekken gemaakt voor de honden van de incomplete blokhut die er nu al een aantal jaar lag te verpieteren. Het resultaat is werkelijk prachtig en de honden zijn door het dolle!
Het sterilisatieproject heeft geweldige resultaten bereikt. In Orasje en in Zenica zijn heel veel dieren gesteriliseerd. We hadden een hoger aantal in gedachten, maar de enorme hoeveelheid zwangere teven kostten heel veel extra tijd. Daarmee hebben we wel in een klap ontzettend veel dierenleed voorkomen. Want er zijn toch al gauw 125 minder nakomelingen in de aankomende weken door ons ingrijpen. Het lijkt hard, en het stuit veel mensen tegen de borst, maar wij zien de kleintjes liever niet ten tonele verschijnen. Het leven is hard en naar, de toekomst is onzeker en honger en ziekte ligt in het verschiet. Door beëindiging van de zwangerschap geven we de kleintjes rust voordat ze stress hebben gekend.
Hieronder een paar leuke weetjes
aantal dierenartsen(incl in opleiding)
4
aantal assistenten
2
effectief aantal mandagen dierenartsen
17
gemiddeld aantal uren per dag
9
schatting totaal aantal gewerkte uren
153
aantal dieren in totaal geholpen
148
aantal honden in totaal
112
aantal katten in totaal
36
aantal honden gedaan in
orasje
52
zenica
60
aantal katten gedaan in
orasje
20
zenica
16
orasje
teef
38
waarvan zwanger
3
reu
14
kater
2
poes
18
waarvan zwanger
1
zenica
teef
48
waarvan zwanger
14
reu
12
kater
3
poes
13
waarvan zwanger
4
En een grafiek van de aantallen (klik op de afbeelding voor een vergroting van de grafiek).
We zijn erg dankbaar voor ons weergaloze team dit keer, dus even een dank aan alle mensen die zijn meegegaan en de opvanggezinnen die ons weer helpen de hondjes een tweede kans te geven!
Binnenkort een aantal verslagen van de trip!
Abonneren op:
Posts (Atom)
