(door Bregje de Vree)
Mijn verhaal over het castratie- en sterilisatieproject Bosnië begint eigenlijk al eerder dan de rood omcirkelde en met grote letters aangegeven vertrekdatum in mijn agenda: 3 september 2010! Al ver voor deze datum kom ik via Tera (vriendin en studiegenootje) in aanraking met de stichting, start er een mailconversatie over de te gebruiken anesthetica tijdens het project (aangezien opioïden niet ingevoerd mogen worden) en heb ik een ongelooflijk fijn gesprek met Suze, die mij zal "keuren". Toen in dit gesprek de bevestiging kwam dat ik mee kon, ging er vanaf dat moment elke dag door mijn hoofd: "Ik ga naar Bosnië!!!" Dit zinnetje en het gevoel van nieuwsgierigheid, vreugde en spanning werd naar de vertrekdatum toe alleen maar groter, heerlijk.
Donderdag 2 september werd ik in Ommen verwacht om daar te overnachten voor ons vertrek. Veertien honden, twee hele lieve mensen, een super mooi huis en een eigen kamer met badkamer, alles verwelkomde me. Vanwege de zenuwen kwam er niet veel van slapen, maar de wekker, die om 4:15 uur afging, klonk als muziek in de oren: het is vrijdag 3 september, we vertrekken om 5 uur naar Bosnië! Vanaf dat moment ging alles in een sneltreinvaart en zal ik jullie in mijn verslag niet met elke seconde van de dag lastig vallen, maar ik wil wel aangeven dat elke seconde die ik nu weglaat voor mij absoluut genieten en een enorme ervaring was.
Ja, de autorit was lang, maar dan waren we er ook wel echt aan het einde van de dag en had ik meer dan voldoende slaap om, na iedereen kort ontmoet te hebben, een heerlijke nacht in Orašje in te gaan.
De zaterdag komen we aan op het asiel waar we al direct vol blijdschap worden begroet door zeven pups en een moeder, aangezien je bij binnenkomst van het asiel direct in hun hok terecht komt. Een stel heerlijk vrolijke honden loopt lekker te rellen op het speelveld en vraagt een boel aandacht. We maken kennis met de mensen van daar, vele honden en zien voor het eerst onze werkplek. Tja.. het is wel wat anders dan in Nederland, maar het voldoet zeker aan alle eisen voor het kunnen uitvoeren van een goede operatie: tafel (hoog!), stoel (container), assistentie, steriele sets (gekookt op het vuur), anesthetica en dergelijke.
Wij (Tera en ik) beginnen rustig met het meekijken van een castratie bij een teef, uitgevoerd door Haris, hierna begint het echte werk. In het begin is het even wennen en soms erg lastig, maar Tera en ik kunnen altijd op elkaar en op Haris terugvallen als er vragen of moeilijkheden zijn. De dag eindigt heel laat, aangezien een aantal katten niet goed uit de narcose komen. Daarom nemen we drie katten mee naar het huis om ze warm te houden. Eén wat zwakker katje redt het niet tot de nacht. De anderen gelukkig wel, zij slapen bij ons tot zij voldoende warm en wakker zijn. Die nacht slaap ik daarom met een kat op mijn buik die niet continu stil ligt. Ondanks een moeilijke en vermoeiende eerste dag heb ik die nacht een voldaan gevoel en alweer zin om de volgende dag aan de slag te gaan.
De zondag staan er weinig operaties op de planning, maar de operaties die er zijn, zijn erg interessant (onverwachts een kat met een teratoom!) en gaan heel goed. 's Middags vertrekt de castratiegroep naar Zenica, waar de omgeving een wereld van verschil is vergeleken met Orašje. Zoals we in Orašje op containers in een redelijk donker magazijn zaten, zo is er een heel nette en grote operatieruimte in Zenica en zijn er veel vrijwilligers voor het vangen van en voor de nazorg van de zwerfhonden.
Van maandag tot en met donderdag zijn we actief met operaties in Zenica. Naast castraties en sterilisaties zijn er ook de noodzakelijker ingrepen bij dieren die voor castratie op tafel komen (hechten van wonden e.d.), tot aan het geven van de nodige zorg van dieren in nood (een staartamputatie, de verzorging van een hond waarbij een poging was gedaan hem te onthoofden en een pup die waarschijnlijk aangereden was en niet geëuthanaseerd mocht worden…) Tera en ik slapen bij twee hosts waarmee we contact hebben gelegd via het couchsurfnetwerk. Onze hosts wonen nog geen 15 minuten lopen van de praktijk vandaan, toch worden we elke ochtend opgehaald door Tanja: ik voel me wel een beetje verwend zo, haha. We maken lange dagen, maar zorgen dat onze concentratie op pijl blijft door tussendoor even rust te nemen, met de honden bezig te zijn, wat te drinken en de meest heerlijke chickensandwiches van de wereld te eten! Met name in Zenica komt tot uiting dat iedereen zijn taak kent en (belangrijker nog) goed uitvoert, er wordt op elkaar ingespeeld, daardoor verlopen de dagen vlot en prettig.
Naast het feit dat we gedurende de week achter het project staan en heel veel hoogtepunten meemaken, zijn er ook dieptepunten. Wat erg zwaar is zijn de vele abortussen deze week, waarbij bijna voldragen jongen geaborteerd worden en soms zelfs geëuthanaseerd moeten worden. Halverwege de week hebben we een zware tegenslag, bij een teefje is een ligatuur afgeschoten, waardoor zij veel bloed verliest. Tanja (dierenarts) levert werkelijk fantastisch werk af door kalm te blijven en te zoeken naar de locatie van de bloeding, en: gevonden! Het hondje is erg sterk, is 's avonds al goed wakker en loopt de volgende dag alweer druk te doen!
Tegen de tijd dat we donderdag alweer onze laatste operatie hebben, hebben we immens veel geleerd, veel ervaring opgedaan en vooral een heleboel honden en katten kunnen “helpen” en helpen. Elke dag is anders en niet elke dag verloopt even makkelijk, maar aan het eind van de week kijk ik tevreden terug en kan ik met zekerheid zeggen dat we goede kwaliteit hebben geleverd voor de dieren. Naast de operaties is de groep super gezellig! We hebben veel steun en lol aan elkaar, wat erg belangrijk is als je zulke lange dagen maakt.
Teruggekomen in Orašje horen we dat er ontzettend noodweer is geweest. De pups waren zelfs bijna verdronken, aangezien het zo hard had geregend dat het hele hok blank stond. Gelukkig heeft de klusploeg alles uit de kast getrokken om de puppies te redden en ze vervolgens allemaal op te warmen. Dat moet een mooi gezicht zijn geweest, al die grote mannen met die kleine, koude pups op schoot.
Tera en ik ronden onze week af met twee dagen medische rondes, ontvlooien en ontwormen van een groot aantal honden in het asiel. Daarnaast hebben we alle tijd om de pups veel aandacht te geven en worden de honden, die mee naar Nederland mogen, klaargemaakt voor vertrek.
Zaterdagavond om acht uur zijn we allemaal verzameld bij het asiel. De honden die mee naar Nederland mogen, worden opgehaald en in benches gedaan. Aangezien één hond er niets van moet hebben en natuurlijk niet door heeft wat voor baasjes er in Nederland op hem wachten, zijn we genoodzaakt deze hond achter te laten in het asiel. En zo gezegd, zo gedaan, gaan we om negen uur ’s avonds op weg naar ons vertrouwde kikkerlandje, en voor de honden een heel nieuwe omgeving.
Tera en ik zitten bij Rob in de auto (net als de heenweg), dit is heel gezellig (ook al slaap ik toch best wel veel). De reis verloopt voorspoedig en zodra we Nederland in rijden tikt de vertrouwde Nederlandse regen op de ramen en het dak van de auto (lees: het giet!). Het laatste stukje naar Oud Heusden loopt onze auto iets vertraging op (ze zijn ook altijd tegelijk alle wegen aan het omleggen en repareren), maar dit houdt wel in dat het nagenoeg droog is als we aankomen. In Oud Heusden wachten een heleboel mensen, honden en soep ons op.
En dan sta ik daar in de miezerregen en denk ik: “Ik ben naar Bosnië geweest!!! (En ik wil weer terug.)”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten