Het moet half juli geweest zijn als ik bij Suze op de thee kom. Verreist na een nacht doorhalen een turbulente vlucht, had ik mijn backpack in de gang gezet en aan de grote tafel aangeschoven. Ik kwam nét terug uit Portugal waar ik in de buurt van Porto aan een castratieproject in een asiel had meegewerkt. De dieren, het werk… het had me zo enthousiast gemaakt voor dergelijke projecten dat ik dus, letterlijk direct na terugkomst, bij stichting SDB aanklopte met de vraag of ik met hún volgende project mee kon.
In dat fijne gesprek met Suze werd me duidelijk dat SDB een andere aanpak hanteert dan de meeste organisaties (vooral in het land zelf oplossen) maar ik kon mij juist nog beter vinden in hun werkwijze. Ook in Portugal had ik gezien dat asielen, hoe goed bedoeld ook, vaak niets meer zijn dan honden-gevangenissen. Voor zwerfdieren, die hun leven lang al de vrijheid van de straat kennen (en zich daar vaak zeer goed kunnen handhaven) is dit een aanpassing waar ze nooit echt mee leren functioneren. (Ik wil hierbij wel op het verschil met Nederlandse asielen wijzen, waar dieren zitten die ooit een baasje hebben gehad en daardoor juist beter af zijn met menselijke zorg en de daarbij komende grenzen en waarbij zij een reële kans op herplaatsing hebben.)
Enfin, Suze wilde me hebben en ook vriendin/studiegenootje Bregje kwam door de keuring. Beide hadden we al wat operatie-ervaring opgedaan in Portugal en dat zou mooi van pas komen!
Weken gingen voorbij voordat 3 september aanbrak en we met 3 auto’s in colonne naar Bosnië togen, een groep geweldige vrijwilligers die tijd, kosten noch moeite sparen voor hun grootste drijfveer: dierenliefde.
Gedurende anderhalve week werkten Bregje en ik, samen met ervaren dierenartsen Tanja en Haris, in afwisselend Orasje en Zenica. Katers en reuen castreren, poezen en teefjes steriliseren, we werden er alsmaar vlotter in en meer bekwaam. Maar ook zieke of gewonde dieren konden altijd terecht en werden geholpen, zoals een hond welke was bewerkt met een mes in een poging het de keel door te snijden. Ons werk werd gemakkelijk gemaakt door assistenten Nedim en Lejla en chef-kliniek Tanja, die overal en altijd het overzicht hield. Zoveel service was even wennen voor Bregje en mij maar al gauw waren we grandioos verwend!
De dagen waren lang, de operaties soms heftig. Ik heb me erg gelukkig geprezen met iemand zo zorgvuldig en scherp als Bregje naast me (we vulden elkaar perfect aan), fijne bekwame dierenartsen als Harrs en Tanja in de buurt (altijd bereid om te helpen), maar bovenal het vooruitzicht van elke avond buikpijn van het lachen door alle grappen die over tafel gingen als het team bij elkaar zat.
Toen ik bij terugkomst in Nederland alleen in de trein van Zaandam naar huis reed, maakte ik het volgende lijstje:
Wat heeft deze week me opgeleverd:
- castratie ervaring
- vertrouwen in mijn eigen handelen als dierenarts in wording
- nieuwe inzichten op het gebied van zwerfhondenproblematiek
- nieuwe idealen
- een geweldige tijd met véél lachen
- 2 kilo (damn čevapi)
- veel geweldige mensen ontmoet en leren kennen.
Negen dagen castratieproject kunnen niet alleen veel veranderen in Bosnië (de aanpak helpt, daar ben ik van overtuigd!), maar ook in je eigen leven. SDB, bedankt hiervoor!
Hieronder Bregje en Tera(rechts) in actie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten